alt Eigerjest znany najbardziej ze swojej północnej ściany, która jest jednym z najbardziej honornych celów wspinaczkowych w Alpach.

Wysokość: 3970m n.p.m.

Lokacja: Szwajcaria

Pierwsze wejście: 1858, 11 sierpnia. Zespół: Christian Almer, Peter Bohren i Charles Barrington.

Pierwsze wejście zimowe: 1890, Zespół: Mead, Woodroffe z przewodnikami: Ulrich Kaufman i Christian Jossi.

Opis

Eiger jest szczytem w Alpach Berneńskich, którego wysokość wynosi 3970 metrów. Jest najbardziej wysuniętym na wschód szczytem Alp Berneńskich. Północna ściana Eigeru wznosząca się na Grindenwaldem, o wysokości ponad 1800 metrów jest najwyższą w Alpach i do tego najbardziej ekstremalną.

W 1912 roku oddano do użytku kolejkę zębatą, która tunelem biegnie kilka kilometrów we wnętrzu Eigeru, aż na przełęcz Jungfraujoch (górna stacja kolejki znajduje się na wysokości 3454m).

Historia zdobywania

Eiger został zdobyty 11 sierpnia 1858 roku. Pierwsze wejście było od zachodu, a dokonał tego Charles Barrington (Irlandczyk), wraz z wynajętymi przewodnikami swajcarskimi, Christianem Almerem i Peterem Bohrenem. Pierwsi zdobywci, szli prawie ostrzem grani, która to trasa różni się od dzisiejszej drogi normalnej. Schodzą kuluarem i wzdłuż flanki gdzie dziś prowadzi normalna droga zejścia.

Co ciekawe, Barrington nie był za bardzo aktywnym alpinistą. Po zdobyciu Eigeru już nie wrócił w Alpy. Nie zachowało się dużo informacji o pierwszym wejściu. Na szczęście 24 lata po I wejściu na Eiger, brat Barringtona opublikował list zdobywcy.
Z listu wynika, że Barrington chciał wejść na Matterhorn, lecz nie było go na niego stać.... Gdy w rozmowie z dwoma przewodnikami z Grindenwaldu stwierdził, że nie ma dużych osiągnięć w Alpach, ci wyśmiali go i oświadczyli "Spróbuj Eiger, albo Matterhorn". Barrington wybrał Eiger.

Barrington sportretował siebie, jako lidera tej wspinaczki. Jest to jednak wątpliwe, bo w liście znajduje się zdanie:" Dwaj przewodnicy uprzejmie odstąpili mi pierwszeństwo na szczycie", co nie brzmi zbyt przywódczo.

Zdobywanie północnej ściany Eigeru

1934 r. - pierwsza próba trzech wspinaczy niemieckich;
1935 - K. Mehringer i M. Sedlmayer umierają w ścianie (zadymka);
1936 - A. Hinterstoisser, W. Angerer, E. Rafiner i Toni Kurz umierają kolejno w ścianie w czasie odwrotu w zadymce śnieżnej;
1936 - rząd Kantonu Bern wydaje formalny zakaz atakowania ściany;
1937 - Ludwig Vörg i Hias Rebitsch pokonują ścianę aż pod mur szczytowy i wycofują się w pięknym stylu;
1938 - M. Menti i B. Sandri giną w ścianie; 20 lipca wchodzą w ścianę wiedeńczycy Heinrich Harrer i Fritz Kasparek; 22 lipca wchodzą w ścianę Ludwig Vörg i Anderl Heckmair, obie partie łączą się w ścianie i 24 lipca stają na szczycie.

Ważniejsze wejścia

1858, 11 sierpnia - Pierwsze wejście na szczyt. Zespół: Christian Almer, Peter Bohren i Charles Barrington.
1890- zimą, Zespół: Mead, Woodroffe z przewodnikami: Ulrich Kaufman i Christian Jossi.
1938 - Pierwsze przejście północnej ściany Eigeru, 3 dni. Zespół: Anderl Heckmair, Heinrich Harrer, Fritz Kasparek, Ludwig Vörg
1947 - Drugie przejście północnej ściany Eigeru. Zespół: Lionel Terray, Louis Lachenal.
1950 - Pierwsze jednodniowe przejście ściany (18 godzin). Zespół: Leo Forstenlechner i Erich Wascak.
1959 - Dwaj szwajcarscy wspinacze i studenci: Adolf Derungs i Lucas Albrecht przechodzą ścianę z bardzo prymitywnym sprzętem. Derungs ma na sobie 4 koszule, a Albrecht w starym płaszczu. 3 lata później Derungs ginie podczas solowej wspinaczki północną ścianą.
1961, 6-12 marca - Pierwsze zimowe przejście północnej ściany Eigeru. Zespół: Toni Kinshofer, Anderl Mannhardt, Walter Almberger, Toni Hiebeler.
1961, 30 VIII - 2 IX - Pierwsze przejście Czechosłowackie. Zespół Radovan Kuchař i Zdeno Zibrín
1961, 31 VIII - Pierwsze polskie przejście północnej ściany Eigeru. Zespół Stanisław Biel, Jan Mostowski
1962 - Pierwsze włoskie przejście północnej ściany. Zespół Armando Aste, Pierlorenzo Acquistapace, Gildo Airoldi, Andrea Mellano, Romano Perego.
1962 - Pierwsze brytyjskie przejście. Zespół Chris Bonington i Ian Clough.
1963, 2-3 sierpnia - Pierwsze solowe przejście ściany (18 godzin wspinaczki), MIchel Darbellay.
1964, 1-3 września - Niemka Daisy Voog staje się pierwszą kobietą która przeszła północną ścianę i osiągnęła szczyt. Wraz z Wernerem Bittnerem.
1966, 22-25 marca - Otworzenie John Harlin Route. 22 marca po urwaniu poręczówki ginie John Harlin, podczas wytyczania direttissimy na północnej ścianie. Jego kolega Dougal Haston dołacza do innego zespołu, która wytycza pierwszą direttissimę na północnej ścianie. Zespół: Siegfried Hupfauer, Jörg Lehne, Günter Strobel, Roland Votteler, Doug Haston i John Harlin (ginie podczas wspinaczki).
Pierwsze przejście północnej grani. Zespół: Krzysztof Cielecki, Tadeusz Łukajtys, Ryszard Szafirski, Adam Zyzak
1974 - Rekordowe przejście północnej ściany w 10 godzin. Zespół Reinhold Messner i Peter Habeler.
1977 - Pierwsze przejście Direttissimy Eigeru (Harlin Route) w stylu alpejskim. Zespół: Alex MacIntyre, Tobin Sorenson
1981, 25 sierpnia - Szwajcarski przewodnik Ueli Bühler soluje północną ścianę w 8 godzin i 30 minut.
1982 - Słoweniec Franček (Franc) Knez soluje ścianę w 6 godzin.
1983, 21 III - 2 IV (13 dni w ścianie) - Pavel Pochylý przechodzi ścianę zimą solo i do tego nową drogą na północnej ścianie (The Ideal Direttissima).
1983, 27 lipca - Austriak Thomas Bubendorfer soluje ścianę (bez liny) w 4 godziny i 50 minut
1991 - Jeff Lowe dokonuje przejścia nowej drogi: Metanoia na północnej ścianie (przejście zimą, bez boltów). Zobacz filmik o drodze Metanoia.
1992, 10 marca - Catherine Destivelle soluje północną ścianę Eigeru w 17 godzin. Jest to pierwsze solowe kobiece przejście tak niebezpiecznej i poważnej alpejskiej ściany.
1997 - Benedetto Salaroli staje się najstarszym zdobywcą północnej ściany. Dokonuje tego w wieku 72 lat, przy pomocy przewodników: Ueli Buhler i Kobi Reichen.
2003, 24 marca - Christoph Hainz z Włoch pobija rekord Bubendorfa o 10 minut. ścianę przechodzi w 4 godziny i 40 minut.
2007, 9 kwietnia - Christophe Profit przechodzi ścianę po raz 10, jako przewodnik.
2007, 21 luty - Ueli Steck ustanawia nowy rekord czasowy na Heckmair Route. 3:45 godziny, solo. Pobił stary rekord należący od 2003 roku do Christophera Hainza.
2008, 28 stycznia - Roger Schäli i Simon Anthamatten ustanawiają nowy rekord na drodze Heckmair Route, z czasem przejścia w 6 godzin i 50 minut.
2008, 13 lutego - niecały rok po pobiciu rekordu na północnej ścianie Eigeru (Droga Klasyczna (ED2, 1800m)) Ueli Steck ustanawia nowy rekord w najszybszym przejściu. Czas 2:47:33 (646 m/h), będzie już naprawdę trudny do pobicia.
2008, 23 lutego - Dani Arnold i Stephan Ruoss, pobijają poprzedni rekord przejścia zespołowego, wspinając się Heckmair Route w 6 godzin i 10 minut
2008, 7 sierpnia - Dean Potter przechodzi na żywca Deep Blue-Sea (5.12+), a następnie oddaje skok BASE, ze szczytu grzyba.
2011, 20 kwietnia - Nowy rekord szybkości na północnej ścianie Eigeru. Czas 2 godziny 28 minut, na drodze Heckmair Route. (jednakże Steck nie korzystał z poręczówek na trawersie, oraz przeszedł drogę w kalendarzowej zimie).

Drogi

Północna Ściana Eigeru

Topo północnej Ściany <a target='_blank' href='http://drytooling.com.pl/baza/gory/1109-eiger' title='Eiger - znany ze swojej północnej ściany szczyt w alpach. ' class='redlinker'>Eiger</a>u

Fot. alpinist.com

Północna ściana Eigeru. Drogi ponumerowane:

Grań Mittellegi, Mittellegi Ridge. 1921 rok, AD, 600m. Zespół: Amatter-Brawand-Maki-Steuri
Droga Laupera, Lauper Route. 1932 rok, TD+, 1800m. Zespół: Graven-Knubel-Lauper-Zürcher
Droga Messnera, Messner Route. 1968, TD, 1800m.Wariant do Drogi Polskiej na północno - wschodnim Filarze. Zespół: Hiebeler, Reinhold Messner, Guenther Messner, Maschka.
Griff ins Licht. 2002, 7c M5, 1800m. Zespół: Odermatt, Keller.
Północno-wschodni Filar, Droga Szkocka, Scottish Route. 1970, ED 3, 1800m. Zespół: MacEacheran, McKeith Spence.
Północny Filar, Droga Polska, Polish Route. 1968, 5.7, jeden wyciąg hakowy, 1800m. Zespół: Cielecki, Łaukajtys, Szafirski, Adam Zyzak.
Droga Słoweńska, Slovenian Route. 1985, 5.10c. Zespół: Knez, Freser, Tic.
Direttissima Harlina, Harlin Direttissima. 1966, ED3/4, 1800m. Zespół: Chris Bonington, Golikow, Haag-, John Harlin, Doug Haston, Hupfauer, Kor, Lehne, Rosenzopf Schnaidt, Strobel, Votteler, Don Whillans.
Droga Czeska, Czech Route. 1978, 5.10a A3 lód 80°, 1800m. Zespół: Smid, Rybicka, Smid, Flejberk.
The Young Spider. 2001, 7a A2 WI6 M7, 1100m. Zespół: Ueli Steck, Stephan Siegrist.
Idealna Direttissima, Ideal Direttissima. 1983, ED, 1800m. Pochyly solo.
Japońska Direttissima, Japanese Direttissima. 1969, 5.9 A3, 1800m. Zespół: Imai, Kato, Kato, Negishi, Hirofumi, Kubo.
Toni Hiebeler Memorial Route, 1985, ED+: V+ A3 lód 80°, 1400m. Zespół: Luke, Pitelka, Smid.
Metanoia. 1991, ED4, 1800m. Jeff Lowe solo.
Droga Klasyczna, Original Route. 1938, ED2, 1800m. Zespół: Heinrich Harrer, Heckmair, Kasparek, Vorg.
La Vida es Silbar. 1999, 7c, 900m. Zespół: Conrad Anker, Stephan Siegrist.
Filar Czeski, Czech Pillar. 1976, 5.10a A4, 1300m. Zespół: Smid, Kysilkova, Plachecky, Rybicka.
Filar Genewski Geneva Pillar. 1979, ED2, 900m. Zespół: Hopfgartner, Michel Piola.
Direttissima Piola-Ghilini, Piola-Ghilini Direttissima. 1983, ED3/4, 1400m. Zespół: Ghilini, Michel Piola.
Gelber-Engel. 1988, 5.11a, 1100m. Zespół: Coubal, Coubal.
North Corner. 1981, ED3, 1200m. Zespół: Howald, Howald, Ruedi.
Yeti (nie pokazana na zdjęciu). 1998, 5.10a A1, 1000m. Zespół: Forlini, Faggiani.
Eigersanction. 1988, ED3, 1000m. Zespół: Conrad Anker, Michel Piola.
Le Chant du Cygne. 1992, ED3: 7a, 6b+ oblig., 900m. Zespół: Conrad Anker, Michel Piola.
Spit Verdonesque Edente. 1983, IV 7a A1, 300m. Zespół: Maillefer, Steiner.
Deep Blue Sea. 2001, 7b+, 300m. Zespół: Rathmaier, Ruhstaller.
Droga Kneza, Knez Route. 1982, 5.7, 650m. Knez solo.
Droga Ochsner-Brunner, Ochsner-Brunner Route. 1982, 5.9, 600m. Zespół: Ochsner, Brunner.
Löcherspiel. 1988, 5.10d, 350m. Zespół: Conrad Anker-Gruber.
Direct West Ridge (nie została pokazana na zdjęciu). 1980, 5.12a, 350m. Zespół: Michel Piola, Sprungli.
Ferrata Rotstock, Via Ferrata Rotstock (nie została pokazana na zdjęciu). F, 260m, autorzy nieznani, 1899 i 2000.
Zachodnia Ściana i Zachodnie Żebro, West Flank and West Ridge. 1858, AD. Zespół: Christian Almer, Peter Bohren i Charles Barrington.

Znasz drogi tej górze? Podziel się nimi.

Ciekawostki

Zdobycie Eigeru w 1858 roku nie było niczym wybitnym dla ówczesnych alpinistów, ponieważ wtedy liczyła się wysokość. Dopiero gdy zwrócono uwagę na północną ścianę Eigeru (długo uznawaną za niemożliwą do zdobycia), to zainteresowanie Eigerem wzrosło.
W 1912 roku oddano do użytku kolejkę zębatą, która tunelem biegnie kilka kilometrów we wnętrzu Eigeru, aż na przełęcz Jungfraujoch (górna stacja kolejki znajduje się na wysokości 3454m).
Pierwszą osobą, która oddała skok B.A.S.E. z północnej ściany Eigeru był Szwajcar Ueli Gegenschatz — uczynił to w 2000 roku.
François Bon i Antoine Montant zlecieli (zjechali?) z Eigeru na glajtach (na nogach mieli narty). Filmik zamieściliśmy poniżej.
O Eigerze powstało 6 książek, z których najbardziej znana to "Biały Pająk" Heinricha Harrera
Eiger był również obecny w filmach (aż 11stu). Z czego najbardziej znane to holywoodzki "Akcja na Eigerze", "The Alps" w technologi Imax, oraz Nordwand opowiadający o tragedi na północnej ścianie Eigeru.