Czasem to ten facebook się na coś przydaje i można znaleźć takie perełki, jak poniższy opis ekskapady na Sprężynę z okazji 50-lecia pierwszego prowadzenia, klawiatury Marcina Tasiemskiego.

Standardowa krótka rozmowa:
- Taśma, trzeba by się rozruszać przed obozem zimowym.
...- A co chcesz robić?
- Sprężynę
- dobra.

Śledzimy pogodę, na poniedziałek 17 stycznia zapowiadają lampę i ciepło.
Kazalnica, Kocioł Kazalnicy. Tyle razy patrzyłem na to urwisko z podziwem dla śmiałków, którzy tam się wspinali. Tyle razy słyszałem anegdotę o starych morskoocznych wyjadaczach, którzy gasili jednym pytaniem młodych przechwalających się wspinaczy:
- a co robiłeś na Kazalnicy?”
Jeżeli zapytany jednak coś robił, padało drugie, tym razem druzgocące pytanie
- a co robiłeś ZIMĄ na Kazalnicy?”

Naszym celem jest „Sprężyna”, szukam w internecie informacji na temat tej drogi. Wyczytuję jedynie, że to klasyk, oglądam topo i oswajam się z przebiegiem. Nie podoba mi się opuszczanie i ponowne wspinanie, no, ale droga ma się kończyć na szczycie, więc potężną barierę zamykającą drogę rozwiązuje się poprzez przerzut w bok.

W Moku spotykamy Memka, który rezyduje od Wigilii, zazdrości nam celu i życzy powodzenia. Nie mogę zasnąć, mam skurczony żołądek z nerwów, zastanawiam się nad naszą drogą i sensem wspinania skoro tak się boję i wpadam na genialny pomysł. Skoro Memek tak nam zazdrości to niech sobie idzie za mnie, rano go obudzę i po sprawie. Gdy się obudziłem o piątej rano, z pewnym rozżaleniem stwierdziłem, że już tak bardzo się nie boję. Niech to szlag, jak mam teraz Memka obsadzić na moim miejscu? Z pewną nadzieją schodzę do kuchni i oświadczam Pawłowi, że się boję i nie chcę iść. No i dupa, On też się boi, i Huber się boi i każdy się boi. Beznamiętnie wiążę buty i odmawiam krótką modlitwę, a raczej wypowiadam życzenie „Chcę, te, buty, rozwiązać, własnoręcznie!”. Pod ścianą Paweł zadaje mi pytanie:

- I jak Taśma, z upływem wieku, taka górska przygoda bardziej Ci się podoba, czy mniej?
- Chyba mniej.

Ostatnia nadzieja na wycof przepada, gdy Paweł rusza do góry związany liną, w tym samym momencie miejsce strachu zastępuje skupienie i koncentracja.

Drugi wyciąg jest naprawdę trudny i długi, znam Pawła i skoro wspina się wolno, to znak, że nie jest łatwo. Na schemacie hakówka A1/A2, latem 7+. Jesteśmy pierwszy raz na Kotle i nie znamy przebiegu drogi z lata, więc Paweł mija stanowisko i ciągnie do drugiego. Gdy dochodzę do niego zziajany, nie mam czucia w dłoniach, cała krew wyciśnięta od zaciskania na dziabach. Było naprawdę trudno, wykorzystuję ostatnią deskę ratunku i ponieważ ten wyciąg był najbardziej syty proponuję zjazd. Nic z tego idziemy dalej. Teraz ma być już tylko łatwiej. Oglądamy ścianę i dostrzegamy wmarzniętą linę w Superściek, zastanawiamy się, kto ją tam zostawił tak wysoko (nawet nie wiemy, jak będzie dla nas cenna). Pod nami kołują kruki, pokrakując na nas z wyczuwalną kpiną:

Paweł Zioło w ścianie Kazalnicy. Fot. Marcin Tasiemski

Popatrz, niby mam ptasi móżdżek, a nic nie robiąc wznoszę się do góry, a Ty homo?

Po chwili bez najmniejszego wysiłku osiągają nasz cel i znikają za krawędzią. Paweł płynnie pokonuje kolejne wyciągi, a ja tylko z niesmakiem przyglądam się... starym taśmom i hakom w stanowiskach. W połowie zacięcia robimy stan, przed nami przewieszka. Paweł próbuje na wszystkie sposoby i nie może rozwiązać zagadki. Dostrzegam pętelkę po prawej stronie i mówię do Pawła, że może tamtędy. Jeszcze kilka przymiarek i w końcu decyzja zapada, po chwili znika ponad nią. Gdy stoję w tym samym miejscu żałuję, że nie ma fotografa, taka piękna lufa, byłoby super zdjęcie, z ledwością dochodzę do stanowiska. Jesteśmy już nieźle zrypani, Paweł narzeka, że go sprało na tym prewisie, a ja wcale się nie dziwię. Na stanowisku zjazdowym, aby się nie rozwiązywać decydujemy, że Paweł mnie opuści. Zmęczenie wkrada się podstępnie w nasze działania, STOP! Źle wpięta lina, poprawka i już bezpiecznie jadę do stanu. Jeszcze jedno przewinięcie i ostatnie zacięcie. Świetnie, jesteśmy już w linii zjazdów, jeszcze tylko ostatnie zacięcie, niby łatwe, ale jedziemy na oparach. Paweł, pomimo że łapią go skurcze w dłoniach, bezbłędnie wyczuwa teren i powoli, ale skutecznie osiąga łąkę. Idąc tym zacięciem kilka razy zachodzę w głowę jak mogła mi zniknąć dziabka, przecież dowiązana była kewlarem, z radością odnajdując ją zawieszoną na swoim barku, ostatnie metry pokonuję po jednym ruchu.

Sprężyna padła zimowo klasycznie OS, całość prowadził Paweł Zioło, trudności M7 na 7+ w około 8-9 godzin, teraz tylko cztery zjazdy i na piwo.

W ciemnościach, zmęczeni zapominamy, że przed chwilą byliśmy w linii zjazdowej i źle interpretujemy strzałkę na schemacie oznaczającą lawiniasto. Szeroka strzałka, szeroko nas zachęca do zjazdów. Szukamy wyimaginowanego stanowiska zjazdowego. Nie ma. No to jedziemy z tego, co jest, a po drodze pewnie się znajdzie. Stare taśmy łączę ze starą liną, nie mamy pojęcia, do czego to jest wbite, bo wszystko zamrożone, nie da się wymienić. Paweł ruszył w kierunku Superścieku, długo nic się nie działo i powoli oswajałem się z myślą, że poczekamy tutaj na śmigło. Nagle lina ruszyła, nawołuję, ale nic nie słychać, odbieram to jako test ściągania, czyli znalazł stanowisko! Szczęśliwy wpinam się w linę, po 60 metrach dojeżdżam do Pawła na małą półeczkę i patrzę:

- Ja pier..le co to ku..a jest?, no to tutaj będziemy czekać na śmigło.

Paweł zapewnia mnie, że szarpał i skakał na nich. Mała fałka i mała gruba łyżka wbite w podchwyt, ustawione na wyrwanie w dół, w kierunku obciążania, nie wzbudzają mojego zaufania. Obok upycham jeszcze kostkę i zaklepuję ostrzem dziabki, całość łączymy pajączkiem, nie gardzimy nitem z blachy chyba po konserwie. Patrząc w dół, instynktownie wyczuwamy przewieszkę, i nie wiemy, co dalej. Dzwonimy na TOPR, wiemy, że dyżur ma Cywka. Jest piękna księżycowa noc, świecimy czołówkami w kierunku dyżurki, aby określić położenie w ścianie.

- Jesteśmy w dupie, pod nami przewiecha i mamy pytanie czy 60 metrów wystarczy do kontaktu ze ścianą?
- Na 90% tak, ale tylko na 90, powodzenia!

Niestety mylił się, brakowało jakieś 5 metrów w poziomie. Pawłowi udało się jednak, dobujać do ściany i złapać wcześniej zauważonych starych wlodzonych lin poręczowych, po których wypałował do góry. Rozbudowujemy stanowisko, to już nie są liny tylko suche badyle, dokładamy nowe taśmy, kostkę i co tylko można. Mówimy do siebie „dużymi literami”,