Jak w każdej dziedzinie wspinania, tak w wspinaczce mikstowej, wspinaczce lodowej mamy do czynienia z różnymi skalami opisującymi trudności techniczne (a w przypadku lodowej skali opisywana jest też "powaga" drogi). Skale dają nam  komfort zaplanowania wspinaczki pod kątem naszych umiejętności. Trudności dróg wyceniają ludzie, co za tym idzie często trudności mogą być wyceniane subiektywnie, pod kątem możliwości danego wspinacza. Dlatego często dopiero kilka przejść ustala w miarę obiektywną wycenę.
W wspinaczce mikstowej jak nigdzie indziej występuje różnorodność warunków. Często drogi są trudniejsze, lub łatwiejsze dla zespołów powtarzających drogę, bo np. jest większa warstwa lodu w trudnościach, trawy są lepiej zmrożone. itp

Skala wspinaczkowa lodowa

We wspinaczce lodowej mamy doczynienia z dwuczłonową skalą trudności na którą składają się trudności obiektywne i techniczne. Pierwszy człon (pisany cyframi rzymskimi (I- VII) określa długość wspinaczki, powagę, zaangażowanie, dojście, niebezpieczeństwo, ryzyko, trudność zjazdów. Drugi człon WI (water Ice), pisany jest cyframi arabskimi (1-7) określa trudności techniczne najtrudniejszego wyciągu.

W opisach dróg można również spotkać oznaczenie "R", lub "X". Które oznaczają najprościej mówiąc ryzyko. Czyli możliwość osadzenia przelotów, itp. Jeśli np. na stosunkowo łatwym lodzie nie będzie można znaleźć miejsca w którym można wkręcić śrubę, to taka droga może otrzymać oznaczenie "R". A np. jeśli kolumna lodu po której się wspinamy ugina się, lub trzeszczy to zasługuje na "X". Większość dróg WI 6 automatycznie należy do grupy "R" lub "X".

Skala jest teoretycznie zamknięta, ale w praktyce od czasu do czasu zdarza się, że ktoś przejdzie jakąś nową drogą, dla której zalicytuje wyższą skalę. np. Will Gadd na Spray On

Skale trudności obiektywnych w lodzie

I - Krótka wspinaczka, łatwe dojście. Asekuracja pancerna, komfortowe zjazdy, bar niedaleko.

II - Jeden, dwa wyciągi, łatwy dostęp do drogi wspinaczkowej. Mało niebezpieczeństw obiektywnych, łatwe zjazdy

III - Wielowyciągowa droga na małych wysokościach npm., do której musimy długo podchodzić (nierzadko z wykorzystaniem rakiet, lub nart ski tour). Zajmuje kilka godzin (dobra kondycja wskazana;) Asekuracja, stanowiska dobre. Przy zjazdach mogą występować trudności. Zagrożenie lawinowe na podejściu

IV - Wielowyciągowa droga na dużych wysokościach npm., niedostępnych rejonach które wymagają dobrego planowania, przygotowania wyprawowego. Podejście i zejście narażone na wiele obiektywnych trudności takich jak lawiny lodowe (seraki), śnieżne, kamienne. Kiepska pogoda (niskie temperatury, wiatry), trudny technicznie teren itp. Niebezpieczeństwa obiektywne podczas wspinaczki. Zjazdy trudne (możliwe przy zastosowaniu haków, spitów)

V - Wielowyciągowa wspinaczka (ponad 10 wyciągów) na górskiej ścianie. Wymaga poważnej wiedzy, umiejętności, planowania, wyposażenia. Dużo obiektywne zagrożeń, zarówno podczas wspinaczki jak i zejścia. trudne zjazdy, lawiny, częste załamania pogody. Trudne, długie zjazdy

VI - Droga typu alpejskiego (bardzo długa, wielowyciągowa, wysoka ściana, problemy logistyczne). Pokonywana tylko w jeden dzień przez najlepsze zespoły. Wymaga dużego doświadczenia i wiedzy wysokogórskiej. Pełen "serwis" zagrożeń obiektywnych (spadające seraki, lawiny śnieżne, kamienne, kruszyzna, załamania pogody, duża wysokość npm, itp.). Trudne, długie zjazdy.1

VII - "Gorzej być nie może"

Skale trudności technicznych w lodzie

WI 1 - Lód jest gruby, mocny o nachyleniu do 50°. Żadnych zagrożeń. można przejść w rakach, podpierając się czekanem. 

WI 2 - Podchodzenie po mocnym, litym lodzie od 45° do 70° z możliwymi miejscami 80. Asekuracja bardzo dobra, "atomowe" stanowiska. Dużo możliwości odpoczynku w wygodnych miejscach.

WI 3 - Większość wspinaczki w mocnym, grubym lodzie od 70° do 80° (mogą się zdarzać odcinki o większym nachyleniu). Asekuracja dobra, dobre miejsca na stanowiska i do odpoczynku. Potrzebne raki i 2 czekany

WI 4 - Wspinaczka w mocnym lodzie o nachyleniu 75° do 85° z krótkimi odcinkami pionowymi. Asekuracja i stanowiska dobre. Potrzebna wiedza na temat pokonywania różnych formacji lodowych (Kalafiory, grzyby Kandelabry)

WI 5 -Wspinaczka w dobrym lodzie w dużej części o nachyleniu 85° do 90°. Asekuracja i stanowiska raczej dobre. Wspinaczka wymaga koncentracji, dobrej techniki (pokonywanie np. Lodowych sopli, firanek, kalafiorów itp.), wytrzymałości, doświadczenia itp.

WI 6 -Większość wspinaczki w pionowym lodzie, z kilkoma miejscami odpoczynkowymi. Jakość lodu pozostawia wiele do życzenia. Asekuracja "wymagająca". Małe szanse na dobre stanowiska(często wiszące). Wspinaczka wymaga siły, techniki, zręczności, doświadczenia w pokonywaniu różnych formacji lodowych, itp.

WI 7 - Wspinaczka w pionie i przewieszeniu. Zazwyczaj w cienkim lodzie, słabo trzymającym się skały. Asekuracja jeśli nie z stałych punktów i haków, to bardzo "wymagająca" często nie możliwa do założenia.

Niektórzy wspinacze widzą (np. Will Gadd) potrzebę rozszerzenie skali WI10 poza stopień WI7. I tak np. Will Gadd w swojej książce "Wspinaczka Lód i Mikst"  dodaje stopień:

WI 8 - "Lód jest bardzo przewieszony, bardzo słaby, z bardzo słabą asekuracją. Wspinaczka wymaga niebywałego zaangażowania. Bardzo przewieszony serak lodowcowy mógłby być odpowiednikiem drogi WI 8 pod względem czystych trudności wspinaczkowych, ale z możliwością osadzenia dobrych przelotów"

Skala lodowcowa

W Austrii funkcjonuje osobna skala trudności dla dróg w lodzie lodowcowym (G, od Gletscher), która jest bardzo podobna do skali M. Istnieją drogi w lodowych dachach, gdzie znajdziemy na stałe założone punkty asekuracyjne i cyfrę G10.

Skala Wspinaczka Mikstowa

Wspinając się w terenie mikstowym (skała, trawy, mech, ) mamy doczynienia z skala mikstową która rozpoczyna się członem M (ang. mixt) i cyframi arabskimi (5-13), ewentualnie możemy dodać +/-. Porównanie skali mikstowej z skalami wspinaczkowymi jest tylko szacunkowe. Nie da się dokładnie porównać tych skal ze względu na odmienny charakter wspinania. Co w praktyce oznacza, że jeśli robimy np. VI.1 w skałach to nie oznacza, że wkosimy M7.
Do tego dochodziło pełno różnic pomiędzy skalą europejską, a amerykańską - kanadyjską (wyceny dróg w górnej skali zaniżone w Ameryce Płn.). Dwaj Wspinacze (Robert Jasper i Will Gadd) postanowili porównać zunifikować obie te skale, poprzez powtarzanie własnych dróg. Poniżej tabela Willa Gadda z jego propozycją wyceny skali mikstowej, do Amerykańskiej (oraz UIAA), oraz Kurtyki.

Skala wspinaczkowa M opisowa (mniej więcej, jak powinny wyglądać trudności)

M1-3: Łatwe podejścia, zazwyczaj nie potrzebujemy dziabek.
M4: Połogi, lub pionowy teren na którym potrzebujemy trochę umięjętności drytoolowych.
M5: Pionowy drytooling
M6: Pionowy, lub przewieszony teren, z technicznym, trudnym drytoolingiem.
M7: Siłowy i techniczny teren drajtulowy, zazwyczaj przewieszony. Więcej niż 10 metrów trudnego wspinania.
M8: Prawie poziome okapy wymagające siłowego i technicznego drajtula. Na drodze znajdują się bulderowe miejsca, lub dłuższe partie wycenione na M7.
M9: Bardzo duże przewieszenie, lub przewieszenie z małymi i technicznymi chwytami. Albo pioziomy dach na 2-3 długości ludzkiego ciała.
M10: Około 10 metrów dachu, lub 30 metrów sytego przewiesznia z trudnym drytoolingiem i bez miejsc restowych.
M11: 30 metrów (lub więcej) gimnastycznego drajtulingu w przewieszeniu, lub około 15 metrów dachu.
M12: M11 + miejsca bulderowe, dynamiczne ruchy i ciągły techniczny, patenciarski drytooling.

Skala zimowa szkocka

Skala szkocka odnosi się do lodowo, mikstowych warunków i jest używana głównie przez szkockich wspinaczy zimowych. Rzymskie znaki oznaczają trudności ogólne, a z kolei arabskie oznaczają techniczne trudności najtrudniejszych miejsc. Szkockie trudności techniczne, są zazwyczaj wyższe o jeden stopień, niż ich odpowiedniki w skali lodowej (WI) i mikstowej (M). Techniczne trudności 5 to względnie prosta wspinaczka zimowa, 6 to techniczna mikstowa wspinaczka, 7-8 to już wyższa szkoła jazdy (np. wspinanie w oszronionej skale). Aktualny rozstaw skali to 4-9. Czyli przykładowa kompletna wycena drogi to np. VI,8

I: Pola śnieżne i łatwe grzbiety
II: Mocno nachylone pole śnieżne, gdzie będą potrzebne 2 czekany na krótkich odcinkach.
III: Wspinaczka mikstowa na średnich trudnych skalnych drogach, lodowych wyciągach, lub graniach.
IV: Mocno nachylony lód, z krótkimi odcinkami pionowymi, albo długie wyciągi 70°, lub mikstowe drogi, na których musimy mocno się powspinać.
V: Wyczerpująca wspinaczka w lodzie do 80°, lub mikstowa wspinaczka z trudnymi ruchami i sekcjami. Wspinaczka jest trudna, wyczerpująca i do tego może być poważna.
VI: Pionowy lód, albo bardzo techniczna wspinaczka mikstowa. Stopień VI i wyższe są zarezerwowane dla dróg o nadzwyczajnych trudnościach.
VII: Wielowyciągowe drogi z długimi odcinkami pionowego, lub delikatnego lodu. Lub mikstowe drogi z wieloma miejscami trudnej, technicznej wspinaczki
VIII-IX: Najtrudniejsze mikstowe drogi Szkocji.

Alpejska skala trudności

W Alpach używa się skali alpejskiej do wyceny trudności dróg wysokogórskich i lodowych. Jest to IFAS (Międzynarodowa Francuska Skala Przymiotnikowa). Określa ona powagę drogi, biorąc pod uwagę takie czynniki jak długość drogi, ekspozycja, nachylenie, zagrożenia obiektywne, zaangażowanie, trudności powrotu, itp.

Składa się z sześciu kategorii oznaczonych  pierwszymi literami francuskich przymiotników. Które do tego mogą mieć znaki + i - lub określenie "sup" (superior - wyższy), lub "inf" (inferior - niższy)
F: Facile (łatwo). Strome podejścia. Stoki śnieżne, wspinaczka łatwa. Możliwe szczeliny na lodowcu. Nie zawsze trzeba używać liny.
PD: Peu difficle (dość trudno). Wspinaczka skalna łatwa. Wąskie granie, trudne lodowce. Stoki śnieżne i lodowe.
AD: Assez difficle (trudno). Wspinaczka skalna dosć trudna. Stoki lodowo-śnieżne długie zwykle przekraczające nachylenie 50°.
D: Difficle (bardzo trudno). Bardzo trudna wspinaczka w skale, śniegu i lodzie. Wymagająca zaangażowania.
TD: Tres difficle (nadzwyczaj trudno). Wspinaczka w różnych rodzajach terenu o bardzo wysokoch trudnościach.
ED: Extrement difficle (skrajnie trudno). Ekstremalna wspinaczka. Zarówno długa, ciągła jak i o bardzo wysokich trudnościach.
ABO: Abominable (straszliwie) Nie trzeba tłumaczyć ;)

Rosyjska skala trudności

W skali rosyjskiej podstawą do wyboru drogi jest zrozumienie kategorii trudności używanych w byłym Związku Radzieckim. Skala tam stosowana jest zamknięta od 1B do 6B, przy czym drogi o najwyższej wycenie (6B) "jako takie" nie istnieją. Kategoria 6B jest stosowana wtedy gdy np. droga 6A okazała się w danym sezonie dużo trudniejsza do przejścia niż zazwyczaj (np. pogoda, warunki lodowo-śniegowe).

Kategorie stosowane w krajach byłego ZSSR nie są tożsame z wyceną - są czymś o wiele bardziej obiektywnym. Do podstawowych czynników kształtujących kategorie trudności należą:
- techniczne trudności na decydujących fragmentach drogi i ich nagromadzenie
- wysokość szczytu i wysokość trudnych miejsc na drodze
- średnie nachylenie drogi
- średni czas przejścia drogi
- ekspozycja
- rozmiar, ilość i ukształtowanie chwytów
- jasność przebiegu drogi
- potrzebne umiejętności techniczne
- sposób pokonywania trudności (klasycznie, hakowo)
- możliwości asekuracji
- możliwość zejścia i wycofu.

Przykładowo:

1B: Proste wspinaczki z liną.
2A: Wiele wyciągów prostej wspinaczki z liną.
2B: Parę wyciągów II+, III na wielowyciągowej drodze.
3A: Zawiera 1-1,5 wyciągu o trudnościach III na wielowyciągowej drodze.
3B: 1-2 wyciągi o trudnościach III+/IV na wielowyciągowej drodze, której przejście zajmuje cały dzień.
4A: Cały dzień wspinaczki z paroma miejscami IV+.
4B: Wiele wyciągów o trudnościach IV+ i parę V+.
5A: Wiele wyciągów o trudnościach V, na drodze której przejście zajmuje 1-3 dni.
5B: Minimum dwa dni wspinaczki z miejscami wycenionymi na VI+.
6A i 6B: Wielowyciągowe drogi, których przejście zajmuje kilka dni z trudnościami w większościami o trudnościach VI lub więcej.

Trzeba pamiętać, że często drogi o tej samej kategorii nie są sobie równe. Przykładowo droga krótka może się różnić od drogi długiej o tej samej kategorii większym nagromadzeniem trudności, trudniejszym zejściem bądź zagrożeniem lawinowym. Przy wyborze drogi musimy wziąć pod uwagę wszystkie informacje, które o niej posiadamy, swoje doświadczenie wysokogórskie. Warto skonsultować swoje plany z dyżurnym ratownikiem. Najlepiej na początek wybierać drogi łatwe (nawet jeśli czujemy, że robimy je z dużym zapasem), co pozwoli nam zaznajomić się ze specyfiką kaukaskich ścian.
Należy też podkreślić, że drogi kaukaskie w porównaniu z alpejskimi są często 30-50% dłuższe i wymagają lepszego przygotowania logistycznego przy ich przechodzeniu.

Skala Alaskańska

W alaskańskiej skali wspinaczkowej występuje podział skali od 1 do 6. Wycenia się drogi w zależności od trudności, długości i zaangażowania. Najtrudniejsze, najdłuższe drogi mają w tej skali wycenę 6.
System ten po raz pierwszy został opracowany przez Boyd-a N. Everett Jr. W 1966. Przyjmuje się, że jest zaadoptowany do „specjalnych” warunków wspinaczki w tamtym rejonie. Charakteryzujących się ekstremalnym zimnie, wysokości n.p.m. , oraz częstymi burzami. Należy zdawać sobie sprawę, że warunki mogą się zmienić w ciągu jednego dnia. Należy pamiętać, że trudności techniczne mogą być o wiele większe, gdy łoimy z 10kg plecakiem, podczas burzy śnieżnej. 

Każda skala zawiera elementy poprzedniej (Np. AG5 zawiera elementy AG1,2,3,4)

Alaska Grade 1: łatwa jednodniowa wspinaczka po lodowcu. Nie ma żadnej technicznej wspinaczki.

Alaska Grade 2: umiarkowana jednodniowa wspinaczka, bez trudności technicznych. Lub parodniowa wspinaczka bez trudności technicznych.

Alaska Grade 3: Od umiarkowanej do trudnej jednodniowej wspinaczki. Lub wielodniowa wspinaczka z pojedynczymi technicznymi miejscami.

Alaska Grade 4: Wielodniowa, umiarkowana technicznie wspinaczka. O stałych trudnościach

Alaska Grade 5: Wielodniowa, bardzo trudna technicznie wspinaczka, o bardzo dużym zaangażowaniu. Trudności ze znalezieniem biwaku.

Alaska Grade 6: Wielodniowa, ekstremalnie trudna wspinaczka (przez co najmniej 1000 metrów pionu). Bez możliwości odwrotu, z wiszącymi biwakami.

Na podstawie książek

A Climbing Guide, Michael Wood i Colby Coombs (The Mountaineers, 2001)

Wspinaczka Lód i Mikst, Will Gadd

Damian Granowski